_{بيچاره مي شوي اگر از ترديد يك شب شبيه اين من ديوانه در كوچه اي كه خاطره اي داري ‘ محتاج دست پنجره باشي .}

سالها منتظر آمدن دخترم بودم كه بياد و منو از اين دلتنگي در بياره ولي نگذاشتند بياد و منو در آغوش بگيره براي اين لحظات چقدر انتظار كشيدم ولي نشد و نگذاشتند ..........

ديگه توان برخاستن ندارم حتي ديگه توان اينكه موهاي آشفته ام را ازصورتم كنار بزنم ندارم ديگه نمي تونم باورش سخته هيچكس نمي دونه ونمي تونه بدونه من چي مي كشم ...........اون مهتاب شبهاي تار من قرار بود بشه درزهاي بخيه شده قلبم باز شده و به جاي اشك قلپ قلپ خون احساس مي كنم ميزنه بيرون درد دارم درد دارم ..............

     دیگه دلم نمی خواد به آئینه ها نگاه کنم که سرزنشم کنند چه بر سرم آمده است آن سرخی گونه ها کجارفت آن تاب گیسوی افشان چرا خزان زده شده آن مهر چرا آتش شد به خرمن آرزوهام زد خیلی وقتها به آدمهای گذشته ام بیشتر از اطرافیانم که دارم فکر می کنم لذت داشتن اونا به زندگیم معنا می دادند دایره دور وبرم رو هر روز تنگ تر می کنم مثل قلبم که هرروز یک کلمه را تکرار می کنه و میگه دیگه طاقت زندان و سنگینی زنجیر اسارت را ندارم ...........

من که دستم به خدا نمی رسه منو دعا کن

کاسه صبر دلم سر ریز شده وقتی فکرشو می کنم باید تا روز قیامت صبرکنم تادوباره اونو ببینم چون خیلی دلم براش تنگ شده

چقدر دلم مي خواد هرچي توي دلم هست خالي كنم پاك پاك بدون هيچ نشاني از گذشته ام دلم مي خواهد ذهنم را ريست كنم بدون هيچ يادي از گذشته كاش مي شد همه چيز تمام مي شد تمام تمام

هرچي انتظار كشيدم تا جايي در قلبش پيدا كنم نشد كه نشد

امروز يه روز پاييزي قشنگه يا من قشنگ مي بينمش امروز از اون روزهايي كه من دوستش دارم وقتي نگاهم به درختان سبز و زيبايي مي افته كه لپ برگهايشان گل انداخته و سرخ شده احساس خوبي دارم خدايا من عاشقانه تورا دوست دارم بگذاريد يه خواب را براي شما تعريف كنم چند وقت پيش خواب ديدم از اين فرشته هايي كه تو كارتون ها مي بينم كه يه كمان در دست دارند ولي من بزرگش را ديدم كه مرا به آسمان مي برد توي دلم با خدا مي گفتم خدايا دارم ميام پيش تو مواظبم باش هنوز هم مدتها از اين خواب ديدن من گذشته است ولي شيريني اين خواب تمام وجودم را فرا گرفته است .

بازهم برای تو مینویسم تا بدانی که یادتو در لحظه لحظه من جاریست.باز هم از دیوارهای فاصله عبور میکنم ودر ژرفای لحظه باتوبودن گم میشوم و در آن لحظه رویایی اوج در دریای بی پایان چشمانت غرق میشوم تا در آن لحظه در نگاه تو گم شوم

بازهم برای تو مینویسم تا بدانی که یادتو در لحظه لحظه من جاریست.

باز هم از دیوارهای فاصله عبور میکنم ودر ژرفای لحظه باتوبودن گم میشوم و در آن لحظه رویایی اوج در دریای بی پایان چشمانت غرق میشوم تا در آن لحظه در نگاه تو گم شوم تا خودم را بیابم واز زندان لحظه های بی تو رها شوم.....شاید بتوانم به رویای با توبودن برسم

و چه رویای شیرینی است رویای با توبودن رویایی که دست من را به دستان گرم تو میرساند.آنگاه من در گرمای وجود تو ذوب میشوم در آن زمان دیگر زبان از سخن گفتن عاجز است.

در این رویای دلنشین تنهای دلهای ما هستند که باهم نجوا میکنند، گویی از پیوند دستهای ما روح ما هم به هم پیوند خورده

و چه زیباست  هنوز مي توانم در رويايم تو را ببينم ...........

دنيا بهم سخت گرفته كه بايد تو را فراموش كنم ...................

ولي واقعاً مگه آدم حتي اگه تكه اي از اعضاي بدنش قطع بشه يادش ميره و فراموشش مي كنه

آخ کمر دلم دیگه راست نمیشه .......................................

چقدر جوونه اما پیر شده ................................................

حفره ای در درونم هست که سیاهه و این سیاهی هر روز بیشتر می شود ...................

سلام عيدتون مبارك

 ولي فردا من بازهم سركار هستم

چقدر دلم مي خواد به وبلاگ دوستام سر بزنم و با

هاتون درد دل كنم ولي متاسفانه وقتشو ندارم ولي

هميشه به يادت شما هستم

دلم مي خواد اونقدر گريه كنم......

 يا تموم شم يا زنده شم.......

سلام

امروز روز دختره و هیچ

بابایی نبودکه به من تبریک

بگوید.........

سلام چند سالي ميشه كه منو به ديار باقي فرستادي بدون يه الحمد يه يادآوري كه شادم كني حالا اينجا هستم در ديارباقي همان دياري كه منو بدون بدرقه بدون هيچ كوله باري با دست خالي با نامهرباني فرستادي امروز دلم بعد از سالها هواي حرف زدن با تو را داشت اما فاصله قلب من با روح نامهربان تو بازهم نمي گذارد كه صداي خسته و دلتنگ من به گوش تو برسد شايد تكاني بخوري ولي باز هم جور اين دلتنگي را نامه هاي بي نشانه من سوار برشانه باد تقبل مي كند اينجا همسايه هاي ديوار به ديواركلبه خاموشم  زياد است صداي كفشهايشان را مي شنوم ولي صورت هيچكدامشان را نمي بينم مطمئناً آشناي من نيستند .

تو اين ديار باقي شب ها و روزها از پي هم مي گذرند ولي چيزي تغيير نمي كند فصلها هم از پي هم به سرعت باد مي آيند ولي ديگر من نه گرمم مي شود و نه سردم

وقتي باران مي آيد غبار سنگ مزارم را با مهرباني زيادي اشكهاي آسمان پاك مي كند كاري كه تو بايد انجام مي دادي بهاراني كه من نمي بينم ريشه گلهايي كه بر سر مزارم مي رويد مرا به ياد آنروزهايي كه منتظر شاخه گلي از تو بودم و هيچگاه به دستم نرسيد مي اندازد

 در زير اين خاك ديگر دختر آيينه اي دوران دبيرستان معنا ندارد كه به آئينه فخر مي فروشيد كه از زيبايي كه به آيينه بخشيده است اينروزها دلم هواي اون روزهاي كودكيم كه قاصدكها به پريشاني موهايم آويزان بودند و يا با پرواز كفشدوزكها خودم نيز به پرواز در مي آمدم اين حرفها همچون لوحي جسمم را از پوسيدن حفظ مي كند ولي اما مثل سنگ سنگيني مي كند توان برخاستنم نيست چقدر خوب مي شد تو راضي مي شدي كه من از خاك با دستهاي افراشته برمي خواستم چه خوب بود اعلام روز قيامت مي كردي و به من اجازه مي دادي تا دوباره با نداي تو زنده شوم .

نيست ‘ نيست و من هنوز باور ندارم ..........

كه رفته است زير خاك كه رفته است به دنبال باد ومن باور ندارم رفتنش را نه عزيزم نه محبوبم با باد

دو خط موازي فقط هم مسيرند... قرار است امشب دو ماهي بميرند كه ديگر سراغي

 ز دريا نگيرند قرار است چشمان ما بسته گردند اگر چه پر از آرزوهاي پيرند و بوي

جهنم كه آيد از اين شهر و مردان اينجا چه نا سر به زيرند تمام فصولي كه مي آيد

امسال بدون شك از ابتدا سردسيرند بعيد است امسال دستان سردم بدون بهار شما

 جان بگيرند و يك سال ديگر گذشت و نفسهام از اين لحظه هاي پر از غصه سيرند

شب سرد و بي انتهاي زمستان قدمها مردد ولي ناگزيرند دو خط موازي رسيدن ندارند

 دو خط موازي فقط هم مسيرند

باورکن هیچکس اینقدر من تو را دوست دارم نداره من باوفابودم تو برمن جفا کردی فقط خدا می داند

تو با من چه ها کردی هنوزم باورم نمیشه تو به یاد من نباشی با این همه یاد من  

امروز يه پنج شنبه دلگيره مثل تمام پنجشنبه هاي ديگه مرتب با خودم كلنجار مي رم و حرف مي زنم زخمهاي كهنه دلم سرباز زده احساس مي كنم نمي توانم كمرم را راست كنم سرو دلم خميده شده به تعداد روزهاي جدايي انگار سالهايي بر من گذشته است نمي دونم چرا باران نمي آيد دلم دارد آتيش مي گيره هيچ خبري نيست همه جا سكوته سكوت مرگ جاري است حتي ديگه از مهسا هم هيچ خبري نيست نه خوب نه بد خسته شدم حوصله هيچكس را ندارم دلم ميخواد حرف بزنم ولي با كي را نمي دونم دلم مي خواد گريه كنم ولي كارم هم از گريه گذشته است اصلاً نمي دونم بايد چكار كنم

سلام سبز من تقديم شما باد

     همه از غم انگيز بودن فضاي وب من مي گويند ولي من غمگين نيستم برعكس دختر شادي هستم كه با انرژي ‘ كار و تحصيل مي كنم ولي راستش دلتنگ عزيزاني هستم كه با ذره هاي وجودم دوستشان داشتم ولي ديگه ندارم اما هر لحظه به ياد آنها هستم و همين تا عمق قلبم را مي سوزاند كساني كه مثل من عزيزانشان را از دست داده باشند مي فهمند كه من چي مي گويم گاهي اوقات با يادآوري خاطراتم احساس مي كنم قلبم از تنگي مي خواهد قفسه سينه ام را بشكافد يه زماني عاشقانه هاي دفتر عشق زيباترين كلامي بود كه دوست داشتم بشنوم و بنويسم و با صداي بلند براي همه بخوانم ولي الان به هيچ وجه حاضر نيستم كلامي از عشق بشنوم ......

 اما حكايت امروز من مثل آن دختر رقاص هندي است كه با تمام وجودش عاشقانه مي رقصد ولي با پيچ و تاب رقصش تازيانه بر وجود خودش مي زند همه او را حالاتي شهوت انگيز مي بينند ولي خودش از تازيانه هايي كه بر قلبش خورده است  مثل شعله هاي آتش در فضا رقصان است همه اورا مي بينند كه در پي گمشته شهر به شهر مي گردد ولي خودش مي داندعزيزترين عزيزش اونقدر از او دور است كه هيچگاه ديداري به او نخواهد داشت حتي در روز قيامت ...........

 ديروز منو و سارا و الهام با محمد و فرهاد رفتيم كافي شاپ آخه آقا فرهاد خونه خريده و همه مارا دعوت كرد و ازهمه خوش اشتها تر محمد بود واه چه خوش اشتها بود و من يه لحظه نگاهم به كافي شاپ سان سيتي افتاد كه كلي ازش خاطره داشتم و چشمهايم را به پاهايم دوختم كه دلش مي خواست اونجا بره و نشد.

دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ است…


دلم برای کسی تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هدیه می دهد …


دلم برای کسی تنگ است ه با زیبایی کلا مش مرا در عشقش غرق می کند…


دلم برای کسی تنگ است که تنم آغوشش را می طلبد …


دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد…


دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هایش را آرزو دارد…


دلم برای کسی تنگ است که گوشهایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد …


دلم برای کسی تنگ است که چشمانم ، چشمانش را می طلبد …


دلم برای کسی تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست…


دلم برای کسی تنگ است که اشکهایم را دیده…


دلم برای کسی تنگ است که تنهاییم را چشیده…


دلم برای کسی تنگ است که سرنوشتش همانند من است…


دلم برای کسی تنگ است که دلش همانند دل من است…


دلم برای کسی تنگ است که تنهاییش تنهایی من است…


دلم برای کسی تنگ است که مرهم زخمهای کهنه است…


دلم برای کسی تنگ است که محرم اسرار است…



دلم برای کسی تنگ است که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کند…


دلم برای کسی تنگ است که راهنمای زندگیست…



دلم برای کسی تنگ است که دوست نام اوست…


دلم برای کسی تنگ است که دوستیش بدون (( تا )) است…


دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ دل تنگی هایم است…

من

     بعد از آنهمه تاریکی

        - که تنها وضوحش تو بودی -

تمنا کرده ام

       و بیشتر از هر زمانی در عمرم کوشیده ام

                      که اگر اخم میکنم مثل تو باشد

                  و اگر میخندم مثل تو باشد

و اگر دستان کودکی را از زندگی تهی میکنم مثل تو باشد

     من خواسته ام

                       که اگر رنج ابدی بر جان کسی میفروشم مثل تو باشد

بعد از تو

         منکه خودم و خاطراتم را گم کرده بودم

                     تنها توانستم تو شوم

تو میرفتی

         هرکسی که می آید اصلا همان آمدنش یعنی رفتن

                             تنها یکسیت که همیشه هست

           نمیرود

                  که هیچگاه نیامده

  من اصراری نداشتم بر ماندن تو

      تو همانی هستی که نمیداند چطور بماند

پس اگر رفتنش به تعجیل بیفتد

                      میشود اسم صلاح بر آن نهاد!

اینجابندری متروک  است که یه روزی شاهد این بود که کشتی آرزوها از این بندررفت از اون روز تا حالا روزهایی گذشته روزها به هفته و هفته ها به ماه  و ماهها به فصل رسیده زمستون بود رفت حالا تابستونه  اما این بندر متروک فراموش نکرده که یه روزی همچین کشتی از اینجا رفته به هرکی میرسه پیغام می دهه بهش می گه اگه کشتی آرزوها را دیدید بهش سلام منو برسونید بگید  این بندر منتظرشه به کشتی آرزوها بگید نگرانشه همیشه جویای احوالش از مرغان دریایی هست و اونو فراموش نکرده هرشب با فانوس دریایی تا صبح بیدار می مونه نکنه یه لحظه کشتی بیاد و بندر خواب باشه مونس چراغ دریایی شده مرغان دریایی که سکوت مبهم و غبارآلود این بندر را به هم می ریزه دریا که طوفانی می شه دل این بندر آشوب میشه حاضر سیلهای خشن طوفان دریا را با تمام وجودش روی خودش حس کنه ولی دست نوازش گر روی بدنه کشتی آرزوهاش نبینه  ای کاش یکی بود پیغام این لنگرگاه رابه کشتی آرزوها می رسوند بهش بگه یه بندری هست با تو خداحافظی نکرده اگه یادت مونده باشه پس تو انتظارش نذار......................

غروب بود رفتی کشتی آرزوهای من حالا اما سحر شده ..........

 دستهايی نامرد تو را از من ربودن.......

جور گه لاي پاييز ره شيامه سه پاد

هرچن غريبم دلم هاولاد

خوه ش بون و خوش حال به نيشن و شاد

سلام به رسن ه هر كس هاولاد

سلام دوستای خوبی که به وبلاگ من سرمی زنید و همیشه با لطف و مهربانی هایتان من را شرمنده می کنید این شعر سروده یکی از بهترین هم دانشجویی های منه تقدیم به شهر کرمانشاه نموده است و من هم با اجازه ايشان و ادب و احترام تقديم به شما دوستان خوب می کنم امیدوارم خوشتون بیاد البته فکر نمی کنم شما معنی ان را درک کنید ولی بازهم خالی از لطف نیست با اجازه جناب آقای فرهاد احسان بخش

وه ناو خداي مهد دليران                           شهر عزيزم جيگي شيران

توام شعري وه كرمانشان بيوشم             و بيستون و طاقوسان بيوشم

شهر عشقگي فرهاد و شیرین                يادگاره گي تاريخ ديرين

شهر طايفه كرد با غیرت                          نشانه صبر و هم استقامت

شهر شيرين و هم شهر فرهاد                تا تاريخ زه نس هميشه آباد

كرماشان شهر كوه ي پراوه                    شهر حماسه ضحاك و كاوه

كرماشان شهر دين و مذهبه                  كلانتر شهر منطقه غربه

شهر بيستون ‘شهر طاقوسان               سرماي زمسان‘گرماي تاوسان

شهر روانسر هم شهر                          شهر كرماشان په روه سراوه

شهر حماسه  جنگ هشت ساله           شهر شهيديل همرنگ لاله

كرماشان نی گم  ناوم فرهاده               فرهاد تازني كرماشان جاد

اي شعره تقديم و كرماشان كم             شهر قهرمان و سرفراز كم

چرا کسی مارا با هم آشتی نمی دهد .

این شب هجران را امید دیدار نمی دهد .

دل من طاقتش طاق شده

دست و دلم بریده بر خاک شده

چرا کسی مارا با هم آشتی نمی دهد

خواب آمدن تو تعبیر نشده

درد این فراق تمام نشده

چراکسی مارا باهم آشتی نمی دهد

من از خاموشی می گریزم

بی تو از این زندگی سیرم

چرا مرا عاشقانه نمی خواستی

چون پروانه پرسوخته می خواستی

چراکسی مارا به هم آشتی نمی دهد .

فردا روز پدره منم برم به بابام بگم هنوزم به يادشم......

هنوزم مي تپه اين قلب خستم فقط به عشق تو ....................

برم  بگم عشقمي حتي اگه دور از مني ....................

در آغوش سرد  خاك آرميده اي ................

دلم براي آغوش و نوازشهايت تنگ شده .................

و چشمهاي مهربانت كه  اشتياق ديدن من را هيچگاه نخواهد ديد................

بابا دلم برات خيلي تنگ شده ................

تو كه هميشه منتظر بودي تا دستهايم را به دور كردنت حلقه كنم ميدونم منتظرمي ‘حتي اگه انتظار ‘ سردي و سنگي باشه و دلم با ديدن خونه سنگيت بشكنه ولي اينجا بازهم خونه بابامه و من مي تونم به ديدارت بيام .............

بابا ديگه خودت مي دوني خيره سر نيستم ..................

فردا ميام به ديدنت بهت ميگم بابا دلم با تو بود و پوسيد زير خاك  ................

بابا منو در آغوش مي گيري آخه دلم هواي اونروزها كه همچين روزي بود خيلي تنگه .................... بين منو و تو عشق و بوسه بود و حالا نيست اما جاي بوسه هات مثل داغ تا ابد روي قلبم نقش بسته ....

من ضعیفه نیستم من بانویی ظریف هستم که آفریدگار تمام ناز و نیاز را در وجود من به اتمام رسانده است .....................................

بچه هادرس و دانشگاه و کار نفسمو بریده خیلی خسته ام منو ببخشید وقت سر خاراندن ندارم

من از اون پنجشنبه هایی که درهای آسمون باز میشه و بالهای فرشته های زمینی رو بهشون برمیگردون و آنها به آسمان پرواز می کنند دوست ندارم ..............